Belisol 24 Hours of Zolder - Deel 2




 




Deze Ford GT wordt nog één keer volledig volgetankt en zorgvuldig gepoetst voordat zijn laatste race van het weekend van start gaat. 





Het bedrijf ATREX beschikt over een uitgebreid aanbod BMW-oldtimers, en verkoopt daarnaast ook klassieke racewagens. Enkele jaren geleden nam de eigenaar van het bedrijf, mijn prachtige LMC van mij over.

Na de Historic Cup is het dan de beurt aan de Skylimit Sprint Cup die hun laatste race rijden alvorens het echte werk begint. En een race zonder de Pitbabes is uitgesloten en die konden natuurlijk niet ontbreken.






Nadat de Skylimit Sprint Cup is afgevlagd keert de rust voor even terug op het circuit.
 



Ik had het niet in de mot toen ik de foto nam en zag het ook maar toen hij mij genaderd was. Je zal dus even op de foto moeten klikken om te zien wie ik bedoel. Maar als ik zeg: Tommeke, Tommeke, Tommeke wat doe je nu, zou je het in principe al moeten weten.

We wandelen daarna terug naar boven, waar je wel in de wind staat uit te waaien, maar droog blijft voor de start van de 24 uur. Daar is de pitwalk voor de VIP’s nog in volle gang. Het begint dan ook al licht te regenen en sommige teams wachten echt tot de laatste minuten om hun bandkeuze te maken. 




De race is nog maar enkele ronden bezig wanneer de regen toeneemt, waardoor de wagens en coureurs naar binnen moeten om de slicks te vervangen door regenbanden. 

Problemen voor de Lamera met de Ford motor onder de motorkap, een enorme rookwolk steeg op. De wagen werd getakeld en terug gebracht naar de box. 





Later op de avond wandelen we richting de camper, waarna ik even alleen terugkeer naar de Sacramentshelling maar daar aangekomen begint het echter opnieuw licht te regenen, waardoor ik het hazenpad kies richting camper.

Dan nog maar eens buienradar raadplegen en die voorspeld droog weer tegen middernacht. Ondertussen volgen we de race op mijn smartphone via het YouTube kanaal tot ze hun live verslaggeving stoppen voor die dag. Wat later ga ik toch nog eens terug in een poging om betere foto's te nemen. En ik kan kort zijn die trekken allemaal op geen bal.



De rest van de nachtopnames verdween zonder pardon in de digitale prullenbak. Met een juiste sluitertijd kan je nog thans prachtige foto’s maken: van de auto zelf zie je nauwelijks iets, maar hij schildert wel twee elegante rode lijnen van de achterlichten over je foto. Je camera op een statief zetten om te voorkomen dat trillende handen er een abstract kunstwerk van maken is aan te raden… maar die had ik natuurlijk gezellig thuis laten staan. En het circuit? Een fotografische horrorfilm, bevolkt door omheiningen, palen en borden die als ongewenste figuranten in elk shot je compositie saboteren.

De camera gaat de rugzak in en ik blijf nog even kijken en genieten. Na een poosje gaat het terug naar de Bravia. Slapen met het motorgebrul op de achtergrond valt wel mee. Op zondag volgden we de laatste uren van de race, die een halfuur eerder werd beëindigd vanwege een zware crash. De betrokken piloot, Maarten Stulens, werd in shock naar het ziekenhuis afgevoerd. Ook een baancommissaris die dienst had in de Bianchibocht was bij het ongeval betrokken. Hij liep één of meerdere breuken op, maar beide slachtoffers verkeren buiten levensgevaar.

Meteen het einde van ons raceweekend en nadat alles opgeruimd was konden we de terugweg naar huis aanvatten. Tot slot nog een video met de Highlights van de 24 uur.

Reacties