Op zondag 26 juli 2026, rond het middaguur, vertrek ik met de Bravia richting Hasselt. Rond Antwerpen is er opnieuw oponthoud en file, maar later, richting Luik, Hasselt, kan er weer vlotter worden doorgereden. De bestemming is de abdij van Herkenrode, waar ik in 2019 al eens was met de LMC. Het is tijd om nog eens terug te gaan, vooral omdat er recent een kunstwerk met de naam "Clausura" verrees op het plein aan de abdij. Een ijzeren replica van de kerk die er ooit heeft gestaan maar afbrandde in 1826. Gijs Van Vaerenbergh is de man achter het kunstwerk, hij is ook de maker van 'Arcade' dat je in Bazel-Kruibeke terug vind. Zie mijn bericht "Thuis komen in Bazel - Kruibeke". Volgens ik gelezen hebt zou deze ijzerwinkel 8 miljoen Euro gekost hebben. Daar had je al eens een deel van de oude abdij mee kunnen restaureren, of een mooie abdijtuin kunnen aanleggen met bomen die voor verkoeling konden zorgen.
Bezoekers kunnen nu ook de Sleutelroute volgen, daarvoor moet je wel een ticket aankopen, die je toegang verschaft tot de leegstaande kloostergebouwen. Inmiddels heb ik vernomen dat de laatste zes kloosterzusters de abdij hebben verlaten en naar een zorgcentrum in Hasselt zijn verhuisd. Momenteel wordt er nagedacht over de toekomst van de abdij.
Na het nemen van de foto’s zet ik mijn wandeling verder en je moet nu wat zoeken om het pad te vinden naar de Abdijmolen dat is een oude watermolen.
Vandaar wandel ik verder en kom zo bij de boerderij waar zich ook de
Tuiltermolen bevind een watermolen met Onderslag rad dat al lang verwijderd werd en zou vervangen worden door een turbine om stroom op te werken.
Bij mijn vorige bezoek was ik nog even verder gewandeld maar daarna
terug gekeerd via het zelfde pad, nu ga ik verder en kom zo bij een vogelkijkhut die gelegen is bij één van de toegangspoorten tot de Wijers. De Wijers wordt ook wel “het land van 1001 vijvers” genoemd. 'Wijer' is het oude woord voor een vijver waarin vis wordt gekweekt.
Ik wandel via de Beverroute en aan het einde gaat het rechts af terug naar de abdij en de parking.
Desondanks dat ik vrij vroeg het bed had opgezocht heb ik uren liggen draaien en keren. Ik moet uiteindelijk toch wel even de slaap gevat hebben vooraleer ik het alarm afzette dat op 8 uur stond afgesteld. Eerst wat ontbijten en daarna maak ik mij op voor de wandeling via wandelknooppunten deze zou 4,1 km zijn en loopt vooral op het parcours dat ik gisteren ook al had gedaan.
Wanneer je de parking aan de linkerzijde verlaat, kom je in de Herkenrodeabdij dit is de straatnaam. Voor je de abdij bereikt, vind je links een pad met knooppunt 106. Dit pad leidt je gedeeltelijk om de abdij heen. Een nadeel is de nabijgelegen E313, die merkbare geluidsoverlast veroorzaakt, ook merkbaar in de camper. Bij knooppunt 112 slaan we linksaf voor het brugje en volgen we de Zolderse Kiezel tot aan de Tuiltermolen en de bijbehorende boerderij. Via een brug steken we de Demer over en vanaf de parking gaat de route via knooppunt 113 en een deel van de Beverroute naar knooppunt 118, waar we rechtsaf slaan richting 111 en 110 bij de abdijmolen.
Blijkbaar had ik een serieuze black-out, want in plaats van braaf nummer 108 te volgen — wat ik eigenlijk deels nog deed — wandelde ik bij het oude gebouw van de infirmerie rechtdoor naar buiten alsof ik op weg was naar een geheime missie. Nummer 108 volledig gemist, terwijl ik gewoon links had moeten gaan! Ach ja, dat wordt dan maar voor de volgende keer. Gelukkig had ik nauwelijks last van mijn voet en schouder, dus mijn dwaaltocht had toch nog een positief kantje.
Terug in de Bravia is het rond de middag en ik heb besloten eerst nog iets te eten en daarna nog eens de uitgestippelde route met rode thema pijlen te volgen deze zou iets meer dan 6 Km zijn. Mijn stappenteller vertelt me ondertussen dat ik reeds 5,599 stappen heb gezet in 1 u 5 m en een afstand van 3,9 km.
Ik had al een stuk gelopen toen ik de stappenteller weer inschakelde, iets wat ik wel vaker vergeet. De wandeling volgde opnieuw grotendeels hetzelfde traject als vanmorgen. Bij knooppunt 118 sloeg ik dit keer linksaf en liepen we via Limburg Lavendel naar de Schabbestraat, waar we rechtsaf gingen en langs de begraafplaats kwamen. Even verder namen we een smal paadje tussen de huizen door en bereikten zo de Driekoppenstraat, die ons naar de Schuttersstraat leidde. Deze kwam uit op het Albertkanaal, waar we rechtsaf sloegen en het kanaal een heel eind volgden. Geen foto’s deze keer, want het toestel zat in de rugzak, zoals meestal wanneer ik weer in de bewoonde wereld kom en vooral in woonwijken.
Alsof er nooit een eind aan komt loop ik naast het water tot ik eindelijk een pijl tegenkomt naar rechts die mij over een grindpad achter een huizenrij stuurt. Zo kom ik in de Kuilenbeekstraat waar ik aan het eind naar rechts ga via de Albertkanaalstraat waar het even verderop links afslaan is, in de Rode-Rokstraat. Aan het einde terug naar rechts om via de Sacramentstraat terug uit te komen bij de abdij en de parking.
Na een dutje grijp ik mijn boek 'Vlaanderen De Leeuw', dat al sinds mijn vorige uitstap stof lag te happen in de Bravia. Ik was gestrand bij bladzijde 63 en als 64-jarige, die de boeken die hij las op één hand kan tellen (en nog vingers over heeft), voelde ik me toch onweerstaanbaar aangetrokken tot dit verhaal. Dus begin ik vrolijk opnieuw en hop, ik zit even later al op bladzijde 111. Trouwens ik zag de voorbije dagen dat Deel 2 ook al klaar is en dus ga ik dat alvast bestellen eens ik terug thuis ben.
Na een poosje begin ik dan aan wandeling twee, we steken de parking over en gaan via het houtenhek een dijk door het landschap op. Ik ben van plan de Rode driehoek met twee beentjes te volgen. Ik vind niet meteen een infobord met het aantal kilometers dus dat is altijd wat vervelend als je niet weet waaraan je begint. De eerste meters een lichte pijn in de kuit maar dat gaat gelukkig vlug over.
We lopen rond het water heen en met de brasserie 't Vloot in zicht slaan we dan plots rechts af. En dan krijg je een heel lang stuk voor de boeg de zon schijnt vrij hevig dus de zonnecrème was geen overbodige luxe. We zijn dan iets na de middag.
Maar het moet gezegd je wandelt hier wel door een prachtig stuk natuur.
Je zou er uren kunnen vertoeven, her en der zie je mannen aan de overkant die aan het vissen zijn. Wat meer rustbanken in combinatie met een boom voor schaduw zou hier dan ook zeker ten goede komen.
Uiteindelijk maakt het pad een bocht naar links en wandel ik lans de spoorweg daar passeren er net enkele treinen. Wat verderop moet ik links aanhouden maar daar ontstaat wat verwarring. Achter de hoek staat een pijl maar ik vermoed dat dit de pijl is voor de mensen die de wandeling van uit een andere richting hebben aangevat. Het zou dan ook goed kunnen dat ik een stukje omweg heb gedaan en dat ik eigenlijk uit dat wandelpad had moeten komen.
Nu ja ik vind niet direct nog pijlen en dus waag ik het er maar op, om mij op het grindpad lans het water te begeven waar ik de mannen die aan het vissen zijn tegenkom. En wanneer ik even later toch een paal met de rode driehoek tegen kom weet ik dat ik goed zit.
Na wat gerust te hebben beslis ik om alles veilig op te bergen en begeef ik mij deze maal op weg naar het circuit van Zolder dat is maar iets meer dan 12 km en een kwartier rijden. Maar eens aan het Circuit aangekomen beslist ik toch meteen door te rijden naar de camperplaats aan Domein Bovy. Daar aangekomen gaat meteen alles weer open. Ik had daar net even problemen met de vliegdeur in de schuifdeur. Door de hitte ?, het zou best kunnen.
Even al mijn verhaal intikken op de laptop terwijl ik geniet van een frisse Carlsberg 0,0. En dan is het tijd voor de maaltijd van de dag.
Net voor middernacht lag ik nog verdiept in mijn boek. De schuifdeur was dicht, het dakvenster open, want in de Bravia leek het wel een sauna. Nauwelijks lag ik lekker in bed of daar klonk het gezoem boven mijn hoofd. Nee toch? Jawel hoor, daar was ze weer. Helaas voor dat vervloekte beest had ik slecht nieuws: haar laatste uur was geslagen. Met de afstandsbediening knipte ik de sfeerverlichting aan en kroop uit bed. En ja hoor, boven mijn slaapplaats, onderaan de kast bij de achterdeuren van de Bravia, zat ze me uitdagend aan te staren: de mug.
In de plastieken bak vol rommel staat een spuitbus Baygon. Een paar korte pufjes in haar richting en de mug maakt nog een laatste poging tot ontsnappen achter het kastje, om vervolgens als een stuntpiloot zonder vleugels naar beneden te tuimelen. Probleem opgelost, dacht ik, en ik dommel meteen weer in. Tot ik wakker schrik van een hardnekkig getik: geen klok, maar bouwvakkers die het laatste stukje open ruimte in de straat dichtmetselen. Het alarm helpt me uit bed en na dit schrijven trek ik eropuit voor een wandeling in domein Bovy.
Het houten brugje hier boven is wel toegankelijk al kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat vandaag of morgen ook hier eens iemand er door heen zakt.
Na een korte rustpauze wordt alles opgeborgen om geen braak te hebben en rij ik met de Bravia zowat twee km verderop en sta ik op het circuit van zolder er zijn die dag vrije trainingen aan de hang en dat is leuk mee genomen. Het is snikheet die dag en gelukkig zit er nog van alles fris in de koelkast.
Ik wandel wat rond op het circuit waar over twee weken de 24 uur van Zolder wordt gereden en waar ik zopas reeds de tickets voor bestelde. Dat wordt weer vier dagen genieten met mijn broer.
En kijk wie ik er ook tegen kwam de prachtige rode Porsche met het nummer 75 die ook al gefotografeerd werd in Spa Francorchamps.
Na een uurtje of vier hou ik het er voor bekeken en rij ik terug richting de camperplaats aan Domein Bovy. In de Bravia is het echt als of je in een sauna vertoefd en dus blijft alles tot avonds laat open staan. De volgende dag sta ik vroeg op en na alles op zijn plaats te hebben gezet vat ik de terugreis aan. Ik heb alvast genoten van mijn triootje Hasselt, Lummen en Heusden Zolder. En de plannen voor de volgende uitstap zijn al klaar. Eerst vlug met de Bravia naar de autokeuring, om dan vrijdag naar een nieuwe bestemming te rijden of toch niet; Maar dat verklap ik nog niet.
Reacties
Een reactie posten