Na Limburg, Antwerpen, Wallonië, Oost- en West Vlaanderen vond ik het de hoogste tijd om ook eens Vlaams Brabant aan te doen en dit met name Tervuren. Het is vrijdag 4 April ik heb deze week de vroege ploeg gedaan bij Volvo Trucks en dat begint serieus door te wegen en het wordt alleen maar erger met ouder te worden. Ondanks ik moe ben besluit ik om toch nog die namiddag te vertrekken met de Bravia. Door de werkzaamheden aan het viaduct van Vilvoorde is het even file rijden. Parkeren doe ik aan de Jezus Eiklaan 127 een parking die net buiten een wijk ligt, daar sta ik zo goed als alleen, maar er is wel redelijk wat passage van auto’s die voorbij rijden. Eens men plaats ingenomen is het eerst tijd voor een tas koffie daarna ga ik al even de omgeving verkennen. Ik sta aan één van de toegangspoorten van het Zoniënwoud en de eerste indruk is alvast positief. Na een tijdje wandel ik rustig terug en bekijk nog even de infoborden. En terwijl ik dit hier op de laptop intik bemerk ik dat het ondertussen al donker is geworden het is dan ook al negen uur. Geen verlichtingspalen in de straat of op de parking dus wordt het hier straks pikdonker. Vlug nog iets eten en even de smartphone erbij nemen maar daar heb ik niks aan want ik heb hier blijkbaar geen ontvangst. Naarmate de dag vordert keert de rust terug. Het is half twaalf en ik heb de verwarming toch maar ingesteld op 15°, Ik besluit dan maar te gaan slapen want ik wil de volgende dag vroeg uit de veren om op stap te gaan. Ik moet vrijwel meteen in slaap gevallen zijn en heerlijk aan één stuk door geslapen. Dat was de vorige keren wel anders met veel draaien en keren de ganse nacht door.
Rond half zeven werd ik wakker en ook al stond het alarm ingesteld op 7u50 ik kruip uit de slaapzak. Na het aankleden is het tijd voor een tasje koffie terwijl ik al wat op de laptop aan men verhaal verder werk. Daarna maak ik me meteen klaar voor de eerste wandeling van de dag. Ondertussen hoor ik op de achtergrond toch de Truma verwarming haar werk doen dat wil zeggen dat de temperatuur dus toch nog onder de 15° gezakt is die nacht. De vers watertank is nog steeds niet gevuld dus voor eventuele vriesschade hoef ik niet bang te zijn en voorlopig behelp ik mij met flessen water.
Het is dus nog vrij vroeg wanneer ik aan de wandeling begin en het is nog vrij rustig enkel één auto op de parking van een bezoeker die mij blijkbaar voor is. Ik zet de verwarming op off en sluit alles af en begeef me naar de ingang van het bos. Geen wandelknooppunten want die zijn er niet tenzij enkel virtueel, je kan dan via je smartphone de route volgen alleen zonder internet verbinding gaat dit niet en dan sta je daar voor piet snot. Of je moet het gaan downloaden en dan zit het geheugen na een tijdje prop vol. Dus volg ik de palen met de groene lintjes en pijlen erop dat is “De Koninklijke Wandeling” met een afstand van 7,5 km.
Wandelen doe je langs de brede soms heuvelachtige grintpaden al valt het allemaal wel best mee. Ik heb de jas maar in de Bravia gelaten maar bent toch blij dat ik de gewone sweater heb ingeruild voor een hoodie en dat ik de kap kan opzetten nu mijn haar pas geknipt, kan ik dat wel gebruiken want het voelt frisjes aan. De wandeling gaat zoals ik al eerder zei over brede grintpaden wat op en neer maar eigenlijk iets te weinig om veel mooie foto’s te kunnen maken. En vooraleer ik het weet zie ik tot mijn eigen verbazing de Bravia alweer verschijnen en zit de wandeling er al op. De stappenteller vertelt me dat ik 10.429 stappen heb gezet wat goed is voor 7,5 km in 2u en 2minuten. Het had gerust wat meer mogen zijn voor een ervaren wandelaar.
Even wat eten en daarna beginnen we aan wandeling 2, deze maal volg ik de blauwe linten maar na een tijdje gaat het mis de ene pijl wijst naar rechts een andere is overwoekerd door een jonge spar en de pijl is echt niet duidelijk meer. Ik besluit maar gewoon rechts af te slaan en dan rechtdoor en zo beland ik plots op de omloop met donkergroene linten. En wat verderop ook hier een probleem met een omgewaaide boom die het wandelpad versperd. Ik besluit terug te keren en een andere pad te kiezen. Dat had ik beter niet gedaan want na een tijdje kwam ik gewoon terug op de zelfde plek en had ik gewoon in een cirkel gelopen.
Ik ben dan ook geen fan van deze vorm van bewegwijzering, ik heb de laatste jaren al heel wat wandelingen gedaan en vaak heb je de keuze uit gekleurde driehoeken, cirkels, rechthoeken enz… En of je nu wandelt van punt A naar B of van punt B naar A Je kan de wandelroute aanvangen van meerdere startplaatsen. Je heb dan aan beide zijden van de paal een symbool die je de juiste weg aanduid. Bij de wandelknooppunten heb je dit ook al moet je daar soms ook wel eens alert zijn want soms zorgt de pijl al eens voor verwarring zoals ik recent nog ondervond in Oostende. Wanneer ik terug voor die omgewaaide boom sta begeef ik mij tussen de bomen door om het obstakel te omzeilen en zo kan ik dan mijn weg toch vervolgen. Je heb bij de korte afstanden dan wel weer het gevoel een echte boswandeling te maken.
De foto met de bloemen zou eigenlijk nog beter kunnen had ik hier een Macro objectief gebruikt, dus dat moet ik dringend eens aanschaffen. En zo beland ik even later terug op de parking, de afstand heb ik niet bij gehouden maar dit moet een wandeling van ongeveer ± 4 Km zijn geweest en aangezien het prachtig weer is besluit ik na een rustpauze nog een derde wandeling te doen, ik start vlak aan de Bravia en wandel langs het pad waar ik “De Koninklijke Wandeling” geëindigd had en wandel tot aan het eind van het pad daar ligt trouwens nog een parkeerstrook in de Kapucijnendreef. Ik besluit het pad dat loopt langs de Dronkemansdreef te nemen dat aan het bord van Overijse ligt.
De bedoeling is om nog een eindje te wandelen en dan zie ik wel wat ik doe. Er staan wel palen met themabordjes zoals een route voor ruiters en fietsers voor mensen met een hond. Waar je start dat weet je, maar waar dat je eindigt en hoeveel kilometers ? Dat is een raadsel. En dus besluit ik maar om via de zelfde route terug te keren naar de Bravia. Ik ben zo ooit eens begonnen aan een wandeling van 9 km toen ik terug kwam bij de LMC bleek ik 20 km op de teller te hebben dus ik kijk wel uit nu.
Die avond komen enkele campers mij gezelschap houden op de parking, naast mij zelfs een buscamper uit Zwitserland. Ik beslis om vroeg te gaan slapen en de volgende dag niet meer te gaan wandelen. De parking stond eivol die dag en ik wil het risico niet lopen om ingesloten te geraken en dus nam ik het besluit om op zondag na de koffie de afwas te doen en alles op te ruimen. Daarna zet ik koers huiswaarts, het was vast en zeker de moeite waard en het deed enorm deugd nog eens buiten in de natuur te zijn. De lange wandeling was prachtig maar had voor mij gerust wat langer mogen zijn. De korte wandelingen zijn voor verbetering vatbaar wat de bewegwijzering betreft maar je krijgt daar wel het gevoel een boswandeling te doen. Maar al bij al komen we hier nog wel eens terug.
Reacties
Een reactie posten